Vreemdeling

Vreemdeling, 

In de tien minuten die we samen in dezelfde wachtkamer hebben doorgebracht heb ik zo over jouw leven zitten speculeren dat het voelt alsof ik bij dat hele leven aanwezig ben geweest. Het is slechts één mogelijke versie van je leven, maar het voelt alsof het klopt. Vreemdeling, toen jij binnenkwam was ik eerst nog 5 minuten van de kaart omdat ik niet snapte wat ik nou voelde en waarom het zo sterk voelde en hoe het nou kon dat ik op een doodnormale dag van rustig naar bezorgd naar ver verwijderd van enige realiteitszin kon gaan. 

Ik dacht dat het misschien wel een reactie was op de bezorgdheid die ik voelde vanaf het moment dat Mars mank begon te lopen. Paniek wordt gestild door een troostende schouder en paniek en troost voelen in combinatie al snel als iets anders. Toch was het iets anders. Mars merkte het ook. Hij staarde je misschien nog intenser aan dan ik en leek zijn eigen pijn vergeten. En ik ben een gore vuile seksist en een verwende vieze smeerlap omdat ik het zeg maar je was niet eens mooi. Niet mooi genoeg om in enige situatie op te vallen. Ik zie genoeg vrouwen die warmte uitstralen en je zou denken dat ik me tot al die vrouwen aangetrokken zou voelen omdat ik, laat ik het meteen maar toegeven, nogal eenzaam ben, maar dat gebeurt niet dus ook daar ging het niet over. Geen lust, geen eenzaamheid, maar wel een onverklaarbare fixatie. 

Ik zocht naar een trouwring maar ik kon het niet zien want je had je koude handen tussen je benen gepropt en je aaide je hondje alleen af en toe met je rechterhand. Je zou wel getrouwd zijn, dacht ik, maar ik hoopte op een op de planning staande scheiding. Een man die je niet genoeg waardeerde. Wat afgezaagd, maar ik denk dat het zo is. Een makkelijk te trekken diagnose, natuurlijk. 

Ik zocht de hele tijd naar woorden en ik kon ze nog vinden ook. ‘Hoe heet je hondje, wat is er met hem aan de hand? Of met haar? Kan de jouwe een beetje tegen de auto? Of zijn jullie te voet? Snertweer vandaag, niewaar? Kom je hier vaker, of is het beestje verder altijd gezond? Welke dierenarts hebt u meestal?’ Ik kreeg ze alleen niet uitgesproken. Ik kan ook niet zeggen dat ik een fan ben van de koetjes en de kalfjes, maar ik vind het prima om erover te beginnen en ik ben er naar eigen zeggen ook best goed in. De wachtkamer was ook nog opgeleukt met allerlei domme foto’s en rare kunstwerken, zoals je ze bij de tandarts ziet maar dan goedkoper en met een dierenthema. Prima stof om een gesprek over te beginnen. Het lukte alleen niet. 

Ik had zo graag gewild dat onze honden om elkaar heen zouden gaan dansen en dat de lijnen ons tegen elkaar aan zouden trekken en dat we als Roger en Anita in het water zouden vallen maar we hebben geen Dalmatiërs, jij hebt een Foxterriër en ik heb een Anatolische herder en ze zaten nog net niet naar elkaar te grommen en overigens was er ook geen water. Maar het was zo leuk geweest. Het was niet leuk geweest als ons verhaal net zo verder ging als dat van Roger en Anita want ik zit niet te wachten op 101 Foxterriër/Anatolische Herder kruisingspups te wachten. Ik had alleen zo graag met je gepraat, of zo graag gehad dat jij met mij ging praten. 

Je had het wel door, natuurlijk, dat ik mijn ogen niet van je af kon houden en je glimlachte vriendelijk naar me en ik wachtte tot er woorden over je lippen zouden rollen en dat gebeurde maar niet en het gebeurde maar niet want je was al naar de lelijke kunst aan het kijken en je hond aan het aaien en op je telefoon aan het kijken en je appjes te beantwoorden. Die van je man of van je ex of van je kinderen. En in plaats van een gesprek beginnen kon ik alleen maar denken aan de gerenoveerde boerderij waar we zouden wonen, waar jij nu al woonde en waar je mocht blijven na de scheiding en waar mijn herder het erf zou bewaken en jouw fox de ratten zou weghouden en waar jouw kinderen doordeweeks langs zouden komen, kinderen die mij nooit papa hoefden te gaan noemen maar die in de puberteit misschien wel eens bij mij aan zouden komen kloppen voor advies als ik beloofde het niet aan jou te vertellen, en ‘s avonds in bed zou ik het dan toch aan je vertellen en zouden we erover lachen maar dat zou je kind nooit weten. In het weekend zouden we alleen zijn en ik zou op het gazon zonnen terwijl jij een moeilijk boek las en mijn kale kop zou aaien en je zou zeggen dat ik me nu echt eens in zou moeten smeren en ‘s avonds in bed zou je voor het slapengaan voorzichtige kusjes geven op mijn vervellende neus. En dinsdag was net als nu onze vrije dag en dan zouden we ‘s ochtends dingen doen waar het in het weekend te druk voor is en tussen de middag zou ik wentelteefjes maken voor je kinderen en ‘s avonds zouden we bordspelletjes doen. 

Ik wilde vragen wat voor werk je deed en hoe het zo was gelopen dat je op een doodnormale dinsdag hier kon zitten met je bibberende keffertje en of je voor het beestje vrij had moeten vragen. Misschien had je wel een kantoorbaan die flexibel genoeg was dat je hier gewoon naartoe kon komen en dan na het eten nog een uurtje te werken. Of misschien wel helemaal niet, als je productief had gewerkt of als je je baas te slim af was, dan zou het geld gewoon binnen komen rollen. Dan zou ik thuiskomen met last van mijn rug terwijl jij technisch gezien nog thuis aan het werken was en dan zou je aanbieden om mijn rug voorzichtig te masseren en dan zou ik daar uiteindelijk akkoord mee gaan. Dan zou je ondertussen gebeld worden door je collega en je zou liegen dat je even héél diep in één taak verstrikt zat en dat je terug zou bellen als je daarmee klaar was, en ik zou voor je koken omdat je collega een grote opdracht in de schoot had geworpen. 

Ik wilde vragen of jij ook al minutenlang bezig was met het invullen van mijn leven, en of dat dan iets positiefs was of niet. Ik zou het je niet kwalijk kunnen nemen als jij mij een oude viezerik vond die niet kon stoppen met staren. Waarschijnlijk dacht je dat ik eenzaam was en er niemand ooit van mij zou kunnen houden. Misschien dacht je dat ik lid was van een cult of gewelddadige hobby’s had. Misschien dacht je dat ik een uitkeringstrekker was omdat ik op dinsdag bij de dierenarts zat, en vond je het daarom onverantwoordelijk dat ik een dure hond heb. Misschien dacht je dat ik een simpele lul was, want jij was ongetwijfeld intelligent. Jij zou me na een maand al beter begrijpen dan ik mezelf ooit had begrepen maar misschien zou dat een reden kunnen zijn dat je bij me zou blijven, omdat je dingen kon begrijpen en doorgronden wat er leuk aan mij zou kunnen zijn en daarom zou je bij me blijven. Ik zou een puzzel voor je zijn die ik nooit op zou kunnen lossen, maar jij zou er wel even zoet mee zijn en als je er klaar mee was deed je de puzzel terug in de doos en schudde je goed en begon je weer van voor af aan. Het was een optie, het was altijd een optie. 

Je werd naar binnen geroepen voor Laika en je glimlachte nog even naar me voor je naar binnen liep en natuurlijk keek ik even naar je achterste maar ik keek vooral naar je rug en ik vroeg me af of ik die ooit nog zou zien en het deed pijn toen de deur dicht ging en ik keek naar de stoel waar je op had gezeten om te zien of je niet iets was vergeten zodat ik na mijn afspraak aan de balie kon vragen waar je woonde, zodat ik even langs zou kunnen gaan om het naar je terug te brengen maar er lag niets en toen zat ik daar met lege handen. 

Mars is trouwens in orde, hij heeft alleen wat rust nodig en misschien wat medicijnen als het niet beter wordt. Hopelijk is Laika ook oké, hij of zij zag er prima uit, alleen wat nerveus. 

Ik had zo graag geweten hoe je heet, en of er ergens een procentje waarheid te vinden was in mijn verzinsels. Ik zou zo graag weten of ik ooit nog ga weten hoe je heet en wat voor naam dat dan is, of die bij je past. Ik wil weten wat jij van mijn naam vindt, en hoe onze namen samen klinken. De dierenartsassistente zou mij alleen nooit een naam hebben geven, en zeker geen adres. Ik ga mijn hond niet onnodig meeslepen naar de dierenarts, alleen al om de kosten maar ook omdat ik niet kan liegen en mijn hond al helemaal niet. Waarschijnlijk zie ik je nooit meer en dat zal dan wel oké zijn en misschien ben ik het over een paar weken alweer vergeten of heb ik een gelijksoortige ervaring bij de dokter en durf ik dan wel iets te vragen maar ik kan me dit allemaal niet voorstellen. Een vraag stellen lijkt zo klein maar in de wachtkamer was het groter dan ik en hield het me tegen en nu kan ik me niet voorstellen dat die eerste vraag misschien wel een half mensenleven heeft tegengehouden in plaats van alleen de werking van mijn stembanden. 

Lieve vreemdeling, zelfs als ik je ooit nog zie krijg je deze brief natuurlijk nooit te zien want dan zou je meteen weer weg zijn. Tenzij je er zelf ook hebt geschreven, dan lezen we ze aan elkaar voor en houden we een wedstrijdje wiens voorspellingen het dichtst bij de waarheid kwamen. Lieve vreemdeling, ik weet niet wie jij bent en jij weet niet wie ik ben maar schrijf me alsjeblieft terug.